আমি সন্ধিক্ষণৰ মানুহ। অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ মাজতে আমাৰ অৱস্থান। এফালে আমি পুৰণি সৰল জীৱনধাৰাৰ স্মৃতি- ৰোমন্থন কৰোঁ, আনফালে সময়ে কঢ়িয়াই …
যাত্রা
অতীতবোৰ সদায়ে বৰ সুন্দৰ যেন লাগে৷ তিঁতা কেঁহাবোৰো মিঠা যেন লাগে৷ অথচ বৰ্তমানত কিজানি সেই সময়ৰ কোনো মূল্যই নাছিল৷
Time and Us
Anyway, our perception of time in this cyclical world is simple. We observe the continuous change that is happening here by being present to that change. In other words, we can experience the present only, nothing else.
ভোলানাথ ককাইদেউৰ শাস্ত্ৰজ্ঞান
ককাইদেৱে প্ৰায়েই কৈছিল– আচলতে এই সংসাৰত একো নাই; সকলো কেৱল মায়া আৰু মোহ। স্বাভাবিকতেই সংসাৰৰ প্ৰতি আমাৰ ককাইদেও আছিল একেবাৰে উদাসীন।
বলিউড, বিভিন্ন উদ নে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ
হিন্দীক বাদ দি বাকী ভাষাৰ ছবিসমূহক আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবি বুলি কোৱা উচিত নহয়। বৰঞ্চ, হিন্দী, তামিল, তেলুগু, মালায়ালাম, কানাড়া, গুজৰাটী, বঙালী, অসমীয়া আদি সকলো ভাৰতীয় ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰক একেলগে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ বুলি ক’ব পৰা যায়।
ভুল
ভুলবোৰ সেয়ে আৱিষ্কাৰৰ পূৰ্বজ
অবাঞ্চিত কিন্তু ৰোমাঞ্চকৰ
বহু ভুলৰ পাছত সগৰ্বে
থিয় দি থকা সত্যটোও
হয়গৈ আন এটা ভুল।