আইতাই কʼলে,
মাটিত লেপেটা কাঢ়ি বহি থকা মোৰ ছাঁটো
সাইলাখ দেউতাৰ দৰে।
পানীজুৱঁলিত কক্-বকাই মৰা তেওঁৰ শৈশৱটোও বোলে
মোৰ দৰেই আছিল।
সূতা চিগা চিলাৰ কবিতা
কেনেবাকৈ ওলমি থাকে
এখন চিলা
লঠঙা ডালত,
ক’ৰবাত কেনেবাকৈ…
গুৱাহাটীত আছে বা কি!
বিচাৰিলে কাম নাই, কাম পালে টকা নাই; নাই টকা, সব ফিকা, জীৱনটোৱে হাঁয় হাঁয়! নাই যাৰ ফিয়েট গাড়ী, নাৰীয়ে নাচায় হাঁহি মাৰি, হাঁহি মাৰি— নাই কাণত হেডফোন, ব্লেক এণ্ড হোৱাইট সৱ সপোন; থকা হ’লে ইচমাৰ্ট ফোন, দিনে ৰাতিয়ে গুণগুণ। কি হ’ব, হ’ব কি দুশ টকা হাজিৰাত, বেকাৰ এই জিন্দেগীতে হৈ যাওক না বাজিমাত; জীৱন ৰেলৰ পেছেঞ্জাৰ, তামাছা চাবলে দুনিয়াৰ; ভীৰৰ মাজত মৰি-হাজি, গুৱাহাটীত হাজিৰ আজি; গুৱাহাটীত আছে বা কি!
দুখুনী আইৰ চিঠি
যাওঁ বোলোতে তই
দেশৰ বাবে গুছি গ’লি
অবুজ সাঁথৰ হৈ ৰ’ল মোৰ
ইমান দিনে কিনো কৰিলি!
অপেক্ষা
আশা—আশা বোলে মানুহে কৰিব লাগে,
কিন্তু আশাৰ প্ৰত্যুত্তৰত মই পাওঁ মাথোন মোৰ নিজৰে হুমুনিয়াহ…..
ভুল
ভুলবোৰ সেয়ে আৱিষ্কাৰৰ পূৰ্বজ
অবাঞ্চিত কিন্তু ৰোমাঞ্চকৰ
বহু ভুলৰ পাছত সগৰ্বে
থিয় দি থকা সত্যটোও
হয়গৈ আন এটা ভুল।