আধুনিক ঔদ্যোগিক সংস্কাৰে প্ৰকৃতিক ধ্বংস কৰাই নহয়, অস্তিত্বশূন্য কৰি তুলিলে৷ এনেদৰেই আমাৰ প্ৰাচীন সংস্কৃতি আৰু প্ৰকৃতি এটা দ্বৈতাৱস্থাত উপনীত হ’লহি৷ সংস্কৃতিৰ বৈচিত্ৰ্যময়তা আৰু স্বকীয়তা ই সম্পূৰ্ণৰূপে নিঃশ্চিহ্ন কৰিলে৷ ইয়াৰ সলনি সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি এটা নতুন ‘বিশ্ব-সংস্কৃতি’য়ে মূৰ দাঙি উঠিলে৷ সেয়া হৈছে বৈজ্ঞানিক-প্ৰৌদ্যোগিক-অৰ্থনৈতিক সংস্কৃতি’৷
